001. Rozdział 1 - Zmiany

Ludzie tęsknią za całkowitą odmianą, a jednocześnie pragną, by wszystko pozostało takie jak dawniej. ~ Paulo Coelho

      Czuję się okropnie. Jakbym znowu była człowiekiem.  Strasznie boli mnie głowa i zaraz zwymiotuję. Od rana leże w łóżku i piję krew z woreczka, dzięki której mój stan poprawia się. Odkąd jestem wampirem tylko raz ugryzłam człowieka.  To było nieprzyjemne uczucie.  Czułam wszystkie emocje ofiary, które jakby przelewały się wraz z jego krwią do mojego organizmu. Ból, strach, przerażenie. Od tej pory Aro sprowadza dla mniej krew ze szpitali. Ale powiedział, że to tymczasowe rozwiązanie. Muszę się nauczyć pić świeżą krew, prosto z człowieka. Ale… ja nie potrafię.  Mój ojciec, Aro jest wściekły, że jego córka nie chce pić „prawdziwej” krwi. Szuka sposobu bym bez skutków ubocznych mogła ją pić. Skończywszy worek postanowiłam wyjść na spacer. Moja energia wróciła i choroba chwilowo znikła, dzięki krwi. Wolnym krokiem opuściłam moją komnatę i skierowałam się w stronę ogrodu. Był piękny słoneczny dzień i bez mojego pierścienia nigdy nie zdecydowałabym się opuścić zamku. Jako wampirzyca wychodząc na promienie słoneczne skazałabym się na oparzenia, które leczyłabym tygodniami.  Inne wampiry, które decydują się na spotkanie ze słońcem giną. Słońce powoduje, że się palą. Ja nie zginę, ponieważ jestem hybrydą. Pół czarownicą-pół wampirem.  Dzięki mojej wyjątkowości zabić mnie może jedynie urwanie głowy lub wbicie drewnianego kołka w serce. Odziedziczyłam najlepsze cechy z obu gatunków. Umiem czarować, ale nie nigdy nie zatracę się w tym jak czarownice czy wiedźmy. Jestem silna, szybka i mam wyostrzone zmysły tak jak wampiry. Piję krew, ale mogę jeść ludzkie jedzenie.  Można powiedzieć, że jestem szczęściarą. Ale są momenty takie jak dzisiaj, gdy moje samopoczucie jest zaburzone.  Ból głowy, wymiotowanie i senność to tylko niektóre objawy mojej choroby. Aro przemieniając mnie w wampira myślał, że moja choroba zniknie. Ale tak się nie stało. Jest jeszcze gorzej, a zwalcza to tylko krew, którą staram się pić jak najczęściej. Spojrzałam w błękitne niebo, po którym leniwie płynęły chmury o niezwykłych kształtach.  Po krótkiej chwili postanowiłam wrócić do Zamku i zobaczyć się z moim ojcem.  Aro jak zwykle siedział na swoim tronie z laptopem na kolanach.  Wampirzym tempem zbliżyłam się do Niego i usiadłam na moim tronie.  Pierwotny wampir odłożył laptopa i popatrzył na mnie swoimi czerwonymi oczami, które utrzymywał dzięki piciu ludzkiej krwi.

-Witaj Maggie. – Przemówił po chwili ciszy.

-Witaj Ojcze.

-Cieszę się, że tu przyszłaś. Mam do Ciebie pewną prośbę związaną z Katherine.

Usłyszawszy imię mojej najlepszej przyjaciółki uśmiechnęłam się. Aro kilka miesięcy temu wysłał ją do Forks, aby przyjrzała się pewnej grupie wampirów.  Od tamtej pory nie miałam kontaktu z przyjaciółką i miałam nadzieję, że w końcu wróci. Tęskniłam za nią.

- O co chodzi?

- Myślę, że nastąpiła pora, aby ktoś odwiedził Katherine. Wiem, że jesteście przyjaciółkami, dlatego postanowiłem abyś Ty pojechała do Forks. O ile się zgodzisz, oczywiście.

- Zgadzam się – odparłam bez zastanowienia.

- Cieszę się. Spencer załatwi wszystkie sprawy z Twoim wyjazdem.

- Zrozumiałam.

Wstałam z tronu i skierowałam się do komnaty sekretarki mojego ojca, Spencer. Zapukawszy do drzwi, weszłam. Spencer siedziała przy biurku i rozmawiała przez telefon. Widząc mnie wyszeptała kilka słów po rosyjsku i rozłączyła się.

- Maggie, przyszłaś po dokumenty związane z wyjazdem do Forks? – Zapytała. Spencer nigdy nie owijała w bawełnę i mówiła do rzeczy.

-Tak.

Gdy usłyszała potwierdzenie wzięła do ręki wielką kopertę i podała mi ją.

- Wszystkie szczegóły znajdziesz w tej kopercie.

- Dobrze. – Odpowiedziałam i wyszłam. Postanowiłam wrócić do mojej komnaty i zapoznać się z kopertą.  Weszłam do mojego pokoju i usiadłam na łóżku. Delikatnie otworzyłam kopertę. Były w niej bilety na jutrzejszy lot, wskazówki jak dojechać do domu wampirów, u których mieszkała Kath i kluczyki do auta, które znajdę na lotnisku w Phoenix.  Przejrzawszy dokumenty postanowiłam się spakować. Wyjęłam walizki z szafy i skierowałam się do garderoby, którą sama urządziłam.  Pakowanie zajęło mi kilka godzin i po położeniu walizek niedaleko drzwi, postanowiłam odpocząć.

Położywszy się na łóżku, włączyłam laptopa.  Weszłam na pocztę i odczytałam wiadomości. Jedna była od mojej przyjaciółki, która mieszkała w Port Angeles. Będąc jeszcze człowiekiem mieszkałam razem z nią, ale po śmierci mojej matki, zamieszkałam, w Volterze. Moja współlokatorka, Carmen jest człowiekiem, dlatego nie widziała mnie po przemianie. Nie zmieniłam się zbytnio, ale wolałam nie ryzykować. Z przemyśleń wyrwało mnie pukanie do drzwi. Dałam zgodę na wejście i w drzwiach ukazał się mój chłopak, Alec. Uśmiechnął się do mnie i podszedł do mnie. Namiętnie mnie pocałował.

- Witaj kochanie – mruknął, ponownie zatapiając się w moich ustach.

-Cześć Alec – powiedziałam i odsunęłam się od niego.

- Słyszałem, że wyjeżdżasz. To prawda?

-Tak.  Jutro mam samolot do Forks.

-Długo Ciebie nie będzie? – Wyszeptał.

-Nie wiem. To wszystko zależy od Ara. Postaram się szybko wrócić.

- Wiedziałaś, że wampiry, do których jedziesz to wampiry, które piją krew zwierząt? – Zapytał, zmieniając temat.

-Nie. Jak to możliwe, że piją krew zwierząt? Opowiedz mi o nich – poprosiłam.

- Cullenowie piją krew zwierząt, ponieważ nie chcą krzywdzić ludzi. Jak wiesz, gdy wampir odżywia się krwią ludzką ma czerwony kolor oczu.  A oni mają oczy koloru złotego.  Cullenowie to siedmioosobowa rodzina. Carlisle głowa rodziny i stwórca Edwarda, Esme, Rosalie i Emmenta. Jego partnerką jest Esme.  Ani Carlisle ani Esme nie mają żadnych darów, podobnie jak Emment i Rosalie. Rosalie i Emment są parą. Jest jeszcze Alice, która widzi przyszłość i jej partner Jasper, który potrafi manipulować emocjami.  Ostatnim członkiem rodziny jest Edward, potrafiący czytać w myślach. Edward nie ma partnerki, ale wiele wampirzyc stara się o jego względy. Carlisle pracuje w szpitalu, Esme odnawia stare budynki i domy, a pozostali chodzą do liceum. – Opowiedział Alec.

- Wampir pracujący w szpitalu? Przecież tam jest pełno krwi. Jak udaje mu się kontrolować?

- O to musisz sama zapytać Carlislea. – Alec uśmiechnął się do mnie. – Jestem głodny. Idę się pożywić – Spojrzawszy na mnie ostatni raz Alec wyszedł z pokoju.

Cullenowie to dziwna rodzina. Jak można pić zwierzęcą krew? Przecież Aro powiedział, że ta krew nie daje siły, a wręcz przeciwnie stajemy się słabsi. Zaintrygowało mnie to, że niektórzy z nich posiadają dary. Rzadko zdarza się by wampir posiadał specjalne zdolności. W zamku mieszka tylko kilka osób z niezwykłymi umiejętnościami. Aro, który dotykając wie o każdej myśli, którą kiedykolwiek pomyślałeś, Jane, która potrafi sprawić niewyobrażalny ból, Spencer z umiejętnością zrywania więzi międzyludzkich, Alec i jego dar, a raczej magiczna mgła, która sprawia, że nic nie czujemy. Jest też straż z specjalnymi umiejętnościami, ale oni nie chcą pokazać, co potrafią. Jestem też Ja, która jako hybryda ma kilka zdolności. Na razie ukazała się jedna – posiadam tarczę, która może chronić mnie i moje myśli przed zdolnościami innych. Oprócz tego, jako, że cząstka mnie jest czarownicą potrafię czarować.  Znam wiele zaklęć i potrafię przyrządzić wiele mikstur. Spojrzawszy przez okno na zachodzące słońce postanowiłam ostatni raz pożywić się przed jutrzejszym wyjazdem.